Goodbyes 1

She looked at herself in the mirror. The short ashblond page fit her like a glove covering her steep forehead. It had taken years to persuade her mother to let her change her style and hair color. And she wasn't even a momma's girl. Yuck. But now it was all well and good. She had at least crossed off one of the things on her "to do" list of promises and wishes to herself. She looked "mighty fine ma(da)m." as her management proffessor would have said. Scary picture that one. The autorithative professor with his "know it all" atitude and the neverending pun. She had wanted to challenge and put herself in the crossfire of his retorts more than once. It didn't go well. Not well at all.

Shaking her head she started applying the faintest layer of makeup. After all she was aiming for the bare "natural" look. Only gloss on the colourles lips. Sand coloured creampowder and no rouge made her even more colorless. Plain black/brown businesswear with low quadratic heels on the dark mocca shoes. The only perk a red ribbon around her neck holding her id-cards with the black and white picture of her. Of course her dark brown eyes could not be played down though. Neither could her firm handshake (despite the semi-long very feminine "ethereal"-coloured nails. Or was it "sparkling candy" she'd used this time. She didn't remember. It was very very very feminine anyhows). Aiming for the non threatening look, aiming for "The wallflower" position for the time being she wanted not to be noticed. She needed to bid her time. The day was about to start.


She made her way through the house with minimal noise. Supposedly just a side effect of her new "self". Started the engine effortlessly as she'd done all the other days. She never thought about how she did it. Intuitively would have been the right word to use most likely. Driving along as every other morning she was puzzled at the feeling she had had all morning. As if she was weighing every action as if she was seeing everything in retrospect and catalogising every move she made, every thought she had. Weird. Thinking of people she'd never bothered even consider.


The red car ahead of her made a sudden stop. She didn't have time to react.
The light beaconed.

Had it not been there...

It had to start like that. With the precarious English (British) phrases, the belligerent ”bloody hell's” and the awkward language loaned from half-demented characters on the weekly ”Midsomer murder” series.

Shelves and shelves full of nothingness and than the craving. The craving for the nameless. Something to fill everything with. It was definitely not love she'd been after. That was there already. Filled the quote and pouring out on everything else but still not enough. It was a ”nameless, featureless, smellless” deeper, colder, rationale and fulfilling craving. Not all consuming though. There were none of those cravings left.

Most days work could fill it up.When work-,love-, social-, private-, real-, virtual- lives ( are there really only seven basis for ones normal experiences in life or is it > 7 ?!). So, if not normal life could spill over on the rest of the emptiness it was books. After all it was a known fact that work couldn't do the trick. We work to get paid (i.e. eat) not get paid to work - or whichever way the quotation goes. Mind you the books were different depending on the kind of emptiness that needed filling. If work and company had done their job than it was the rationality holes that needed mending and what better way to do that than letting a nice thriller or ”crime” novel try to do it. The void became time consuming words where a lead to b and all the way to z with a few stops on the way to satisfy the author's need for comedy, tragedy or just the good ol' ego of being a ”real writer”.

But than again if the craving for rationality and togetherness had been filled than out came chik-lit with the lovey-dovey, ”feathery-strokery- TM of M.Keys”, melancholic, self indulging, beautiful, glamorous, ironic books.

There was never any need for the really deep though. It was as if the emptiness would explode within itself and become a black-hole instead where normal life didn't exist cause in dissecting itself it had produced a myriad of small normal lives dissecting themselves further and further and further apart.Even the abstraction would provide a headache and the craving would go numb but not filled as one of those ginormous moon craters. So she steared clear of them (them being the deep abstract thought of who are we).

It had to be something in between. Not too deep, not to shallow, mediocre at best. Comforting like a pair of flowery IKEA bed linen paired in their mismatchedness with the nerve screeching turquoise and brown pillowcase.

And the point of it all?. None. Really. Just a gush of words that didn't have the decency to let themselves be forgotten or flushed away with the Aquafresh mouthwash. A doorepost to another fantasy world jammed with elves and gnomes and more witches than anyone could count and less dragons than anyone would bother to think of.

Still the beginning. More words would follow. Decent amount of nonsense and cut-throat logic (where did that come from) spilling over into some area of non-expertise. Anyhow. If it had to be a book it would have to have an ungodly manner of behaving in it. Otherwise it could just as well not be written. Nor planned, nor wished for. Too bad you couldn't stop the thinking though. Unfulfillable bastard craving.

Wink!

...it would have to be invented.

Dikur shkruaja "papers"

Meqe po lexoj nje roman kriminalistik suedez nga Karin Wahlberg te titulluar "Blocket"per te cilin fare pak vete besoj se jane te interesuar te dine dicka, thashe t'u rikthehem leximeve te dikurshme. Per fat edhe disa nga shenimet e dikurshme jane ruajtur keshtu qe edhe ata qe nuk kane lexuar asgje nga Marguerite Duras mund te shohin nje "pergjigje" ndaj noveles se saj "The lover " (origjinali L'Amant ). Mund te them se librat e Duras i rekomandoj pa asnje rezerve.

Enjoy!

January 25, 2000.
Response Paper: THE LOVER

A girl, really young, impressively boyish and strangely thrown in the midst of strange relationships. Forced to make use of her sexuality earlier than she or her mother had thought necessary. And not even forced, finding that as the only way to escape the reality. The book starts with her remembering things back. But that remembering instead of polishing of details blurred at the moment of occurrence as would be expected does in fact mix reality and unreal assumptions together. It’s almost scary to find out how a person enjoys thinking back realities and accepting the fact that they were not only sad they were as sad as they felt at first and as unreal as they felt at first.

It is very hard to enjoy things at times, even the most sublime things like love. So the little girl finds herself entangled with believing she was stealing things from death in order to enjoy them. Sometimes you find yourself looking from over you at the things you do and finding them boring. At these precise times there is not a single slice of rationality left in the brain and no matter how much you try to say all right this should be enjoyable you still can’t feel the drag of that exact thing.

On the other side once you let yourself go and put together the dream and the passion as well as the abhorrence for those moments when everything is boring and out of “poise” you can find out that love is possible and also a convenience worth running after. Love as a commodity. The little girl in the book does that. She knows money is a commodity she should be running after, she knows that it’s expected from her to be running after money so she can secure herself and the family. So, she does that. Meanwhile she is also running after her own commodity, her lover, the one she is not even expected to cry after leaving behind. And she runs after the tender Helene L, because she finds her disturbing, too beautiful and very much different from herself. She wants to know what Helene would feel, she wants to know what would come up if another person without the implanted need to seek rational fulfillment of needs like herself would do. Helene was her escape. Being plain and naïve she would be able to enjoy everything there was and so would the girl.

They call her the slut, and she doesn’t care. She is performing an obligation. She is doing what her mother expects her to do. She is taking them away to France. A small dream which means a lot to her mother like the cousins she visits and to which she shows pictures of her kids. A blood tie from which her mom can not break free like a small whim in her own memory.

Memories, they are always murkier when you think into them as a continuum of details. They can only make sense as a continuum of excuses to things said, occurred or assumed. It’s like trying to watch the sky between the branches and the shadows on the water and the reflections in car windows. The woman (ex-girl with a fedora hat) is trying to understand what she said, what she did, why she hated her brother and why she loved her mother with the kind of strange possessive love that made her want to get away from her.

When trying to understand what people say one tries to listen closely to what they're leaving out. But that’s not necessary here, when listening to herself and while writing about a life un-enjoyed but still lived she is listening to the pieces of reflection she left out while she was busy doing “her job” “fulfilling her urge”. She is giving heed to her compulsion to suppress feelings and thoughts that are bubbling up in her.

Detyra

I njeti monolog, asnjehere i ndodhur por gjithmone i menduar, vazhdonte t'i rrotullohej ne tru. Ideja nuk ishte vetjake, e kishte lexuar diku ose ndoshta degjuar megjithate ne kujtime i perziej me zerin e gjyshit qe ndillte pellumbat. Pellumbat qe Eri i kishte dashur te ishin si pellumbat postare te kontit te Montekristos.
Columba livia.

" E sheh nipce!- keshtu kthehen pellumbat gjithmone ne baze.

Jane monogame pellumbat nipce. Ngado t'i nisesh prape do te vijne ketu. Se ketu e kane lene zemren.

E di ti c'do te thote monogame nipce? S'e ke mesuar jo. Nuk ta kane thene ne shkollen e madhe me termat e pafundme. Te rrofshin diplomat me pioniere me grushtin lart qe merr cdo fund viti"

Kurdo qe mendonte fjalen monogame i kujtoheshin pellumbat.

Dhe deshira per te gjetur partneren e perjetshme, folene ku te mund te kthehej vit pas viti, nga te gjitha distancat, pa asnje kufizim.Dhe zhgenjimi.

Edhe tani qe behej gati te udhetonte i dukej vetja si pellumb. Pellumb pa fole.

E dinte tanime kuptimin e monogamise po dija nuk zevendesonte asgje. "Me mire te dish sesa te kesh" - thoshte nje here e nje kohe gjyshja. Sa gabim e kishte.

I ulur ne kolltukun e rehatshem te aeroportit, me nje gote birre ne tavoline, me veshtrimin e perhumbur pertej xhamave. Vazhdonte te nisej e te mberrinte ne destinacione te panjohura, pardje i sapokthyer nga pranvera, tani ne pritje te avjonit te vonuar te vjeshtes. Gjithmone gur lumi i latuar nga rrjedha. Gjithmone i pavend.

Dhe ju kujtua serish nje udhetim. I bere para nje viti. Ne avionin plot me njerez nje 40 vjecare me nje gur ne dore, sa nje veze pellumbi. Ajo pikturonte ne gure. Nuse pashke mireseardhjeje, kerpudha te kuqe helmatisese, mace. Gurin e vogel sa nje veze pullumbi nuk e kishte pikturuar akoma. Nuk ja kishte lexuar akoma motivin. Nuk ja dinte kuptimin. Ndaj e mbante me vete.

Tundi koken, a thua i pohoi dicka pasqyrimit te vetes ne xhamat e aeroportit.
Birren e la papire.
Nuk ishte mire te dalldisej para udhetimit.
Sidomos nese donte te dinte ne e kish gjetur folene.
Absolutisht jo nese donte te gjente nje vend ku nuk e lagte me lumi i fatit, pervecse ndoshta te paparashikueshmeve, morenave.

Dikur beja hartime (3)...jo vetem per vete

1995
Te parin nuk e di kujt ja dhashe. Te dytin ja dhashe Eles (qe ne fakt as qe me kujtohet kush eshte tanime).

Tema: " Ne qytetet e perbuzura provinciale/gjithnje e gjen/me sy te palevizur/ate qe po te kishte ikur.../"

1-

I keni pare vogelushet gazmore buze rrugeve?!
Ne fytyrat e lumtura gdhendet butesisht dicka sa here syte e tyre (aeroplan luftarak me mision special) perplasen me syte e me te rendomtit capken qe buzeqesh nga larg.
Dihet qe lulet celin cdo pranvere, por dashurite qe s'kane stina lindjesh, nuk jane ne gjendje as te vdesin me stine si lulet. Keshtu dickaja kalimtare, eshte dhimbja e embel e pamundesise se takimit qe shkruhet ne cepat e buzeve ashtu si trendafilit te lulezuar qe i flakerohen petalet.

Sikur bota te ishte nje qytet i madh, i vetem, sa te veshtire do ta kishim ta besonim jeten. Sikur te gjithe te flisnim te njejten gjuhe, nuk do t'ja vinim dot asaj fajin qe flasim e s'kuptohemi. Izolimi do te ishte i plote dhe nuk do te qe nevoja per keshtjella te gurta. Do t'i kishim ngritur vete keshtjellat tona prej frike.

Provinca, e perbuzur per gjoja ligjet e saj mizore ka me teperice pikerisht ato qe duhen, zanat e oret e nates. Ato qe lahen liqeneve nen driten e henes dhe vallezojne lendinash ne krahet e bilbilave. Ata qe mbysin dertet ne cigare e alkol, sepse pavaresisht nga magjia qe i rrethon duan te shijojne dicka me teper, dicka me te madhe, me te larget, me te vertete. Por sapo hedhin hapin e pare ndjejne qe kane lene pas vajzen e valeve. E zene kendojne me zerin burrerror te sapofituar: " Ah qe s'te le dot!/ Dhe sikur te kisha ikur/ po te ikja pa e ditur/sa te dua ty/ do te ikja zemerkrisur/ se te dua fort!"

2-
Sa here degjojme ironi gazmore per jeten, per njeriun qe qe qan vetem dy here ne te, qe ka vetem tre caste te rendesishme ne jete, mendojme se jeta eshte e shkurter. Me e shkurter se pulitja e syve te sterpikur ne ar te perendeshes se bukurise. Por ditet kalojne, e hena pas te dieles, pranvera pas dimrit, dhe cdo cast i jetuar te jep pershtypjen e nje jete me vete. Kur mosha kalon duke besuar tek lumturia e se tashmes, duke verejtur me gaz harene qe jeton, duke harruar veshtiresite, ajo behet e kalter, pa hije.

Kur e kalon nder pune kolosale, qofte mbi libra apo pune fizike, kur ditet ndjekin njera-tjetren sic ndjek ariu bletet pa u bgopur kurre me mjalte e krejt papritur hedh syte pas e sheh qe ke ngelur ne vend, ne nje qoshez pavlere, qe asgje qe ke bere nuk te ka ndihmuar, te pushton trishtimi. Lotet rrjedhin vetvetiu dhe vetem pergjumja, pushimi i vetem i lejuar, te shpeton.

A nuk i quajme te marre shkencetaret?! Pervec zilise, ndoshta pershkruajme ndjesine qe ata vete krijojne. Me koken pas, ne fund te rruges se pershkruar, e shohin punen e bere dhe u duket e pavlefshme. Cmenduria qe pason nuk ka te beje me demtimet ne tru por vetem me zhgenjimin. Sa keq i trajton bota gjenite, njelloj si te cmendurit. Nderkohe ata, po te kishin ditur te shfrytezonin rastin do te perdornin gjithe c'dinin si nje leve Arkimedi, qe kur te arrijme ne fund te rruges e te shohim pas, te marre e te mencur e gjithe te tjeret midis, te mos ta quajme veten te pafat. Te mos trishtohemi me kot.

Dikur beja hartime (2)...

Homazh: Perpara nje skene terrori (1994)

Ishte pragmbremje. Ne nje dite te zakonshme vere te shohesh nje diell tek perendon i perflakur nuk eshte e jashtezakonshme, por ai reflektim i pjesshem i diellit tek copezat e guackave mbi parmakun e dritares qe i tille. Ai shkelqim kristalor u jepte nje njgashmeri tmerruese me copera jete te thyera ne mes. Angushtia e dites ishte e madhe.

Ai, doktori i mesuar me fatkeqesine ishte tronditur deri ne palce.
Vajza te asfiksuara nga helmi. Pleq me fytyra te zbardhura, me floke te thinjura e te shpupurisura si nga nje ere shekullore. Gishta te ngerthyer a thua se ishin duke shkruar germen e fundit te mallkimit mbi epitaf. Dhe ne krah te tyre studentë e studente ne lule te jetes qe u ishte hequr e dretja e vazhdimit te saj. Bukuri te verteta. Floke Helenash te vdekur pergjithnje, buze te hapura qe kerkonin sqarime per te ligen qe u behej.

Ai ishte llahtarisur. Ai, sjellesi i jetes, doktori, Prometeu i sotem, s'kishte mundur te bente asgje. Hakmarrja pa shkak e pushtetmbajtesve serbe kishte bere nje tjeter krim te paprecedent. Me kot shkrimtaret perpiqeshin te flisnin per lincimin e njeriut. Ai ishte deshmitar i vertete i terrorit. Terror kudo. Ne shkolla, ne rruge, ne lokale, gjithekund. E megjithate ky terror s'do te mund te hynte kurre ne zemra.

Se dhimbja i ra gurit dhe e cau, i ra drurit dhe e thau, i ra njeriut e ai e duroi. I vetem ndoshta me dhimbjen e tij. Por asnjehere i vetem ne mendim. Gjithnje me shoke plot, pa friken e luanit te zene ne gracke, pa friken e terroristeve.

Dikur beja hartime (1)...jo vetem per vete

Deshira per te fluturuar. 5-6maj 1995.

Dorit:
Eshte e pamundur qe ne nje dite pranvere me diellin rezatues dhe zethat e zogjve te mos duash te dalesh nga pak fushave. Lulekuqet buisin kudo dhe petalet e tyre jane po aq te brishta sa krahet e fluturave qe ndodhen mbi to. Te brishta, te lehta, te pakapshme. Si krahet puhates te endrres qe me perpin papritur edhe kur jam zgjuar, edhe kur fle e lodhur apo buzeqeshur. Endra ime me e mahde, me ekstreme, me e paarritshme: Te fluturoj.
Te leshohem ne pikiate si skifteri ne ndjekje te zogjve te tjere. Ne marramandje te papriturash te mund te gjej e te zbuloj vetveten, ate qe jam, ate qe kam qene,a te qe do te behem. Gati si ne film. Por jo nje film me metrazh e shpejtesi normale, nje superfilm ku shpejtesia e rrokullisjes perputhet gati-gati me ate te riardhjes ne vete pas komes. Nje mrekulli sepse ne zgjim rikujtimi perfshin vetem te dikurshmen, para-komen, gjate fluturimit rikujtimi njeheresh ndjesia e re.
Me krahe hapur perpiqem te kap te pakapshmen. Hapesiren e pamate qe zvogelohet e zvogelohet vazhdimisht derisa behet nje pike e njohur, nje fushnaje, nje ndertese, nje peme. Si nje fill elastik qe qe nuk lejon ndarje fluturimi eshte ikerisht ajo qe s'eshte largim dhe mosndarje rikthim pas reflektimi deshireringjalles, nje mrekulli ndiesore e paaritshme.
E megjithate deshira per te fluturuar ndryshon tek cdo njeri, ashtu si ngjyra e flokeve, apo e syve apo deshira per muziken. E ndodhur tek gjithsecili prej nesh deshira per te fluturuar behet pothuaj domosdoshmeri po ta zbulojme tek vetja.

Elones:
Isha shume e lodhur ate dite. Nuk arrij as sot te kujtoj pse ndodhi gjithe kjo por me sa duket kisha bere dicka qe me detyronte te shtrihesha e sigurte se sapo te vija koken mbi jastek do te gjeja prehje. U ula gati pa fryme mbi shtrat dhe ajo qe me priste ishte nje qetesim i pakonceptueshem, i paarsyeshem ne gjendje te zgjuar.
Grupe engjesh rrethonin koken e shtratit dhe me cicerima te embla si te zogjve me detyronin te ngrihesha. U ngrita por kembet nuk me mbanin. S'mund te qendroja. Kembet i kisha te thyeshme, delikate. Engjejt kembengulen se duhej te shkoja me ta ndaj me ofruan nje pale krahe. Kisha frike. Njekohesisht deshiroja, pa shpresuar se do te mundja, te fluturoja. Luhata dy here flatrat e dhena dhe papritmas u gjenda lart ne nje hapesire plot mjegull. Mjegull jo te bezdisshme, nje mjegull te bute, te lehte me sterpikje engjejsh sic do ta quante kushdo qe e perjetoi. Nuk shihja asgje te bukur rrotull ama. Asgje qe te terhiqte vemendjen dhe gati u merzita. Papritur mjegulla u hap dhe pashe grataciela madheshtore mes te cileve duhej te fluturoja si telekomanduar dhe njekohesisht ne nje gare te formula 1. Shmangu majtas, shmangu djathtas, ngrihu ne lartesi, ulu, xhiro, leviz, ngadaleso, pershpejto. Edhe vetetima nuk do te kish krijuar imazh me te bukur se ajo puhatje engjejsh mbi qytet.
-U zgjova e fresket. E cliruar nga lodhja qe kisha ndjere. Kisha ama nje deshire te pakontrollueshme. Deshiren per te fluturuar, pa u ndalur askund, e cliruar nga gjithcka lodhese, te rigjeja vetveten.

Dikur rrefeja - Lana (dhjetor 94'- mars'95)

Ok. Tregimi i meposhtem eshte me pike te kuqe.

Ideja e fatit te lumtur si ne shprehjen "Pac fatin e ...".

Kuptohet nese kjo shprehje do te ishte ne formen "ideale" si ne filmat e sukseshem te tipit "Fati i nje kurtizaneje" (minus epiken perkatese).

---------------------------------------------------------------------------------------

Ishte dikur nje vajze.

Keshtu i pelqente ta quante veten duke harruar se jetonte moshen me te bukur. Ndoshta jeta qe sjelle keq me te qe ne lindje.

Kishte lindur ne nje familje te zakonshme te shtreses se mesme me nene infermiere dhe baba laborant (profesioni i perafert kushti i domosdoshem per lidhjet dashurore te kesaj shtrese). E paracaktuar nga yjet e "pasurise" se saj per t'u bere nje njeri i rendomte por duke ndjere ne vete rizgjimin iluziv te endrrave te paraardhesve ajo u perpoq te ndryshonte.

Ishte ndryshe nga shoqet e saj. Ndryshe nga manaret gojembyllur qe degjonin frymezene urdherat e mesuesve duke u pergatitur per veteflijimin ndaj egoizmit dhe xhelozise midis mesuesve. Ishte ndryshe nga engjejt e "sferave te larta" qe s'mund t'ja lejonin vetes te bindeshin qorrthi por as te suleshin te paret te shembnin tabute duke krijuar keshtu precedente te rrezikshem per miniperandorite qe pergatiteshin te krijonin. Ishte ndryshe nga rebelet qe do te ngeleshin te tille perjete. Megjithate te qenit ndryshe nuk i sillte kenaqesi.

Ishte e gatshme t'i drejtonte manaret drejt nje idhujtarie te re dhe pasketaj te nxiste zemerimin e rebeleve por e gjitha kjo linte indiferente ata ne zemrat e te cileve ajo donte te krijonte domosdoshmerine e pranise.

E kishin quajtur Liliane. Emer qe thjesht per snobizem e kishte shnderruar ne Lana, ideal per t'u mbajtur mend dhe madje shume nxites sidomos per djemte qe fare lehte mund ta kthenin ne "Lana, - -tana". Cuditerisht ne vend qe ta fyente kjo mundesi, ky emertim, e frymezonte. Si te gjitha gjerat e ndaluara. Qe atehere kur kishte mesuar per here te pare kuptimin e disa prej sharjeve te "specializuara".

Ishte perpjekur te ishte dikush por per kete duhet te vendosesh shpejt dhe ajo nuk qe e zonja. Nuk ishte shume e zgjuar pra nuk mund te behej gjeni; nuk ishte sistematike, pra nuk mund te krijonte respekt fale rregullit; nuk ishte shume e bukur qe te mund t'ja falnin te tera. Pra, nuk mund te ishte dikush fale mendjes apo paraqitjes se saj. POR, (por e theksuar dhe me shkronja te medha) ishte seksi. Floke brune kacurrele te prere me shije; trup relativisht te gjate qe e bente te binte ne sy nder shoqe; forma te rregullta pak te mbushura (atje ku duhej) gjera qe ajo i vinte ne pah me kujdes me bluzat pas trupit dhe xhinset e zbardhura. Ishte perpjekur fillimisht ta perjashtonte kete pjese te arsenalit te saj femeror duke besuar se do te dilte "mbi uje" fale mjeteve te tjera qe zoteronte. Nuk duhej mohuar qe u perpoq rendshem. Mirepo sic i thoshin asaj shprehjes "dielli duket qe ne mengjes" keshtu qe as ajo nuk kishte mundesi te largohej nga orgjina.

Pershembull notat. Edhe kur perpiqej maksimalisht nuk mund te arrinte mbi 8. Si kali ne zinxhire qe ulte koken te kafshonte e kepuste kapistren ajo perpiqej te shkeputej nga lidhja me prinderit. Kur kuptoi qe s'behej dot dikush duke mbledhur ne shpirt urrejtjen per veten dhe shtresen e saj qe s'kishte ndryshuar prej shekujsh vendosi te perpiqej te ndryshonte perkatesi. Per kete vendosi te perdore se prapthi termin e vallezimit "dy hapa para nje hap pas" duke e shnderruar ne "nje hap pas, dy hapa para". E pati lehte.

Nese duke qene vetvetja e rregullt nuk fitonte dot respektin e njerezve, duke qene pak e "lige" do te fitonte dicka me teper. Duket si llogjike te marri por ja qe s'eshte e tille. Lana e quante te drejte. Nese pyesni veten sa njerez mbani per "te mire" do t'ju cudise pergjigja. Ralle me teper se dy persoa. Shumica e njerezve klasifikohen ne te barabarte me ne ose mesatare. Ndaj dhe nuk para i zeme ne goje pervecse kur i kemi para syve (ashtu si vertet te miret nuk i permendim pervecse kur u degjojme mandaten ne TV). Midis te barabarteve dhe mesatareve eshte nje shkalle e trete per ter cilet nuk pushojme se foluri, se cudituri me veprimet e tyre, se magjepsuri me mosperfilljen e tyre, se zemeruari me cipeplasjen e tyre. Kjo shtrese nuk eshte domosdoshmerisht e shumte ne numer por eshte gjithnje e perfolur dhe ne qender te vemendjes. Cudia me e madhe eshte ajo qe njerezit, keta kriminele te pakorigjueshem plot paragjykime, keta nihiliste ne kulm te se vertetes nuk jane zakonisht te tille me te degjeneruarit. Madje ne shumicen e rasteve, per hir te "njerezores" qe perpiqen te misherojne, u japin doren "te ligjve" duke u lene gjithnje ne favor dyshimin, meshiren, faljen.

Pavaresisht nga kjo menyre te menduari Lana ndoshta nuk do ta kishte ndjere te nevojshme t'i drejtohej rruges se "lige" nese nuk do ta kishin shtyre disa kushte paksa specifike. Ja, mjaftonte te mbyllte syte dhe i dilte perpara Indriti. Po pikerisht ai, Indrit Kodmi i pari qe i qe vardisur dhe qe mire ose keq i kishte mesuar dicka. Megjithese ky ndoshta ishte nje kapitull me vete e fillonte ndoshta me lindjen e Indritit, ketij ylli simpatik me nje mal sekretesh. Ai kishte qene vetem 18 vjec kur pati njohur Aden nje moshataren e tij me te cilen kishte rene vertet ne dashuri. Ardhja e saj ashtu si dhe largimi i saj per ne nje qytet tjeter (babai i saj ishte ushtarak) e kishte plagosur rende Indritin. Pas Ades lista e te dashurave te tij plotesohej gati cdo dite me emra te rinj dhe do t'i ishte afruar infinitit sikur Lana e brishte dhe pak kryenece sic i ka hije nje shtojzovalleje te mos ishte shfaqur ne horizont.

Kishte qene i qarte me te. I kishte mesuar gjithcka dinte si nje mentor i dhimbshur. I kishte mesuar te pranonte realitetin me fitoret dhe deshtimet e tij. Lana do t'i kishte qene mirenjohese sikur ai te ishte mjaftuar me aq. Ai i pat ndryshuar jeten. Lana ishte bere e vetmja femer e arsenalit te tij qe njihej "boterisht". E gjithe lagjja dinte si te dashuren e vetme te Indritit, Lanen. Si per kapricio te fatit Indriti kishte filluar t'i mesonte "abc"-ne. I mesoi puthjen, prekjen, perkedheljen, ledhatimin ...

I kishte mesuar te njihte djemte qe nga veshtrimi ashtu si dhe femrat qe u pelqenin atyre.

Ende i tingellonin ne vesh fjalet e tij:

- " Kurre mos ec duke u perdredhur me minifund para nje djali (qe te intereson) e te sheh i habitur nga poshte lart. Ai i perket llojit qe do te preferonte te fliste me nje fshatare ne veshje por do te peshoje mendjen."

-"Kurre mos e veshtro me ironi ose perbuzje nje djale qe tallet rruges me ty. Shihe me buzagaz te cuditur mirenjohjeje dhe ji e sigurte qe do te te vije pas."

-" Kurre mos i kerko cigare nje djali nese nuk ke menduar te perfundosh ne shtrat me te."

-" Kujdes kur pi. Mendoje mire ke do te prekesh dhe si sepse edhe nese ti do, ajo prekje mund te sjelle refuzim duke te klasifikuar tek te dehurat."

-"Kujdes kur puth. Mbaji syte hapur derisa te sigurohesh qe nuk po te vezhgon. Me mire te dukesh e ditur e ne kontroll sesa budallacke".....

E sa e sa te tjera thenie i pat mesuar.

A thua se cdo moment mund te analizohj dhe mesohej. Se cdo cast ekzistence do te permiresohej ne shkolle, ne shtepi, ne rruge, ne dashuri.

Pas leksioneve te Indritit nuk kishte njeri ne bote qe te dinte te luante te miresjellshmen po aq sa Lana.

Kur ajo ishte e bindur qe ishte pikerisht ai produkt qe Indriti priste qe ajo te ishte, ai u terhoq.

Filozofia e tij e la pa fryme: " Mund te krijosh boten tende, jeten tende pa dhimbje. Kutine perfekte ku une e mesimet e mia te jem porta e paarritshme nga askush. Porta e fillimit. Tanime ti nuk ke nevoje per mua, per dhimbjet e mia, per plaget e mia. Une te dhashe gjithcka munda. Te takon te me lesh. Te me harrosh."

"Po...Po une te dua." -iu pergjigj Liliana.

"Mos genje veten me kot. Ti nuk me do. Jo mua. Ti me respekton si cdo nxenes mesuesin e vet. Nese do te vije nje dite kur do te me shohesh si te barabarte dhe prape te me duash atehere ndoshta. Ndoshta do te krijojme lidhjen perfekte per te cilen te kam folur aq shpesh."

E kishte puthur fort dhe e kishte percjelle duke i peshperitur ne vesh te mos ta kthente koken pas sepse magjia e gjithckaje kishin perjetuar do ta humbiste fuqine e saj dhe Liliana do t'i humbiste mesimet e vyera te jetes qe i pat ofruar Indriti.

Tisi i mjegulles qe e pati mbeshtjelle deri ne ate cast jeten e saj ishte davaritur. Ajo kishte vene bast me veten dhe qe nisur te kerkonte nje dashuri interesante pas ndonje dashurie interesi. Krejt te kunderten e asaj qe shoqet e saj idealizonin. Shoqet e saj dyshimtare qe kerkonin interesin megjithese fshiheshin pas kerkimit te interesantes.

Cdo hap i madh pasohej nga qindra te vegjel sepse "rrotat rrotullohen rrotull boshteve qe rrotullojne rrotezat e sahatit te jetes". Keto fjale ishin ne vetvete po aq rrotulluese (coroditese) dhe te percaktuara sa dhe dita qe ndjek naten. Dhe vendosi. T'i dedikohej profesionit me te lashte te botes. Vendosi te kenaqej me ate qe kishte derisa bota apo zoti (cilidoqofte ai) t'i jepnin ne duar celesin magjiplote te lumturise dhe dashurise se pafundme. Qe te mund te rigjente lirine e saj te humbur ne ato dy vjet te leksioneve te Indritit ajo filloi t'u fliste tere atyre(djemve) qe njihte. Te ishte jashtezakonisht e sjellshme me ta dhe t'u binte padyshim ne sy tere atyre qe ajo donte te impresiononte. Cudia nuk deshi kohe te ndodhte. Filluan ti silleshin miqesisht edhe te ashtuquajturit rrugace te lagjes. Madje ky qendrim nuk ndryshoi as kur ajo u beri te ditur se ishte e gatshme te kalonte ore te tera me ta, per kenaqesine e tyre.

Cudia me e madhe ishte ajo se nese deri tani e paten quajtur te pamoralshme per lidhjen e shumeperfolur me Indritin, tani qe ajo ishte bere pikerisht e pamoralshme e quanin te "ndershme" dhe askush nuk merrte guzimin te pergojonte lidhjet e saj tmerresisht te shumta. Cudia i kishte rrenjet tek fakti qe asnje nga djemte nuk gjente dicka per te bere verejtje mbi Lanen gje qe i bente ata mbrojtes te flakte te saj. Liliana kishte fashitur egon e tyre, deshiren per te monopolizuar dashurine e saj, dicka qe asnje nga "koleget" e saj nuk kishte mundur ta bente.

Ne nje menyre apo tjetren ato gjithnje i jepnin me shume perkedhelje dikujt duke lene manget dike tjeter. Gje qe shkaktonte mungesa tek dy persona te cilet gjenin aresye per te bere verejtje. Liliana kishte gjetur masen e sakte (ndoshta mesimet e Indritit e kishin ndihmuar) dhe ajo arrinte te jepte kenaqesine e duhur. Dicka "pa dallim feje, krahine a ideje". Nuk kishte asnje fjale, asnje veprim, asnje sjellje te saj qe mund t'i linte te kuptonte partnerit se ai ishte i zevendesueshem, se ai s'dinte apo te kunderten se ai mund te ishte aq i vetkenaqur sa te behej prepotent. Ne rolin e avokates se kenaqesise qe nuk mund t'ja lejonte vetes nxjerrjen e sekretit ajo nuk tregonte asgje, as nga oret e mrekullueshme qe kalonte me ekspertet e as nga oret kur i duhej te ishte mesuese per fillestaret.

Kush e shihte ne rruge nuk i kuptonte ato qindra veshtrime mirenjohjejej qe e ndiqnin. Nuk krenohej sic do te kishte bere cdokush tjeter. Nxintonte kokeulur duke rritur deshiren per ta njohur tek ata qe nuk e njihnin. As xhelozia, krimbi qe brente martesat e lumtura dhe dashurite jetegjata nuk mund t'u lindte shoqeruesve te saj. Ajo nuk e teperonte me askend. Nuk kishte cep te qytetit ku ajo te mos ishte strehuar por ne vend qe t'i dilnin fjale (sic i ndodhte cdo vajze madje edhe per miremengjesin me te lehte te peshperitur neper dhembe ndaj djalit te preferuar), Lanen nuk e kishte pare njeri.

Per grate ajo ishte nje gjimnaziste shume e zgjuar - thashethem sigurisht i perhapur nga profesoret e saj. Thoshin qe ishte mjaft e bukur, qe i terhiqte shume djemte por qe nuk pranonte asnje. Per ironi te fatit te vetequajturat mendjedhelpra s'mund ta kuptonin lojen e saj. Per plakat qe e shihnin me syrin e nikoqireve ajo ishte burim zilie sepse ishte nje duararte, pastertore dhe jo si mbesat e tyre qe "ju thafshin duart se s'dine te zene gje me dore". Per pleqte nuk po flasim se per ata Lana as qe ekzistonte ( te zene sic ishin me letrat e bixhozit, dominote, leximin e gazetave etj). Per burrat e martuar ajo ishte "idhulli" qe kishin kerkuar ne rini derisa ato qe po mbanin ne krah t'u hidhnin "trute e gomarit". Megjithate ata nuk dinin asgje nga jeta e saj intime. Per vajzat ajo ishte nje rivale shume e forte por qe nuk i trembte se dukej si nje kala me qellime te medha. Me te zgjuarat e races femerore ne formim e siper, ishin te mendimit unanim se ajo fshihte dicka, gje qe ato me sistem eleminimi e kishin percaktuar si nje dashuri braktisese qe e kishte bere Lanen teper te ftohte. Ishin shume afer idese se vertete por teper larg ngjarjeve qe ajo perjetonte cdo dite.

E rrethuar nga admiruesit dhe e tunduar mes deshires per te shtuar emra listes se saj false per te cilen informonte shoqet dhe deshires per te fshehur gjithcka, Lana deshironte marrezisht vetem nje gje. Rikthimin e Indritit ne jeten e saj. Megjithese kishte qene nje nxenese e mire ajo s'kishte arritur te mesohej me harrimin e tij. Largesa ja shtonte dashurine pak nga pak. Ishte e lumtur edhe pa te. Nuk mund ta mohonte te perditshmen me mrekulline e puthjeve dhe perkedheljeve qe dinte t'i shijonte dhe qe ndiqnin njera-tjetren mbi trupin e saj si lastar. Nuk mundte te mohonte njekohesisht faktin qe ato puthje e ndeznin per dicka me te forte, me te madhe, me ATE. Ajo donte te arrinte lirine absolute kusht i vetem i se ciles ishte vetem bashkimi i kenaqesise trupore (qe tanime e kishte me bollek) me kenaqesine shpirterore (mungese e tmerrshme kjo e Indritit).

Si per te bindur veten qe pavaresisht nga dashuria ajo ishte e zonja te perballonte tundimin, filloi pune tek firma ku punonte Indriti. Arriti te jete ne te njejten zyre me te. I fliste si nje te saponjohuri, i sillej miresjellshem si nje te huaji dhe ai... ish mesuesi aq gjakftohte gati terbohej. Ai qe sheruar tanime nga dashuria zhuritese per Aden dhe nga dashuria hakmarrese qe kish dashur te induktonte tek Lana por pa sukses. Ajo kishte mesuar vetem pjesen ideale te gjerave, pa u trembur nga realiteti makaber (sic ishte trembur ai). Megjithate ai nuk i besoi asaj qe shihte dhe e provokoi. Ajo nuk e dha veten. Ai u dashurua marrezisht.

Me ne fund- mendoi ajo.

U lidhen (prej verteti kete radhe), u deshen, u fejuan, u martuan. Cdo dite qe si here e re ( nuk mund te quhej e pare). Kishin mesuar aq shume per veten dhe te tjeret...duheshin aq teper.

Kur ajo doli nuse gjysma e qytetit dhe gjithe lagjja qau.

Gjyshet thane : "Lum ajo vjehrre".

Grate thane: "Bravo i qofte mori ate qe deshi edhe pse ne e tallem dikur per ate dashuri."

Burrat thane: " Te ishin edhe grate tona si ajo pa le te permbysej bota".

Vajzat thane: " Shpetuam s'kemi me rivale. Tani do bente mire te na terhiqte pak per hunde!"

Ato pak me te zgjuarat thane: " Kishim te drejte kur thoshim qe donte dike".

Djemte nuk folen. Vec pine aq shume diten e dasmes se saj sa askush nuk e kuptoi c'i zuri.

Ajo tha "Po". Ai tha "Po".

Dhe koka e vockel a shtojzovalles kryenece u perkul mbi supin e bishes princ e buzet e lyera pak me shume se zakonisht lane pak me teper buzekuq mbi jaken e kemishes se bardhe te tij.

Dikur rrefeja: ...Letra nje miku te fshehte (korrik 94)

І

I shtrenjti miku im.

E di qe emri im s'eshte harruar ende.

Ka vetem pak dite qe e di te vertetn mbi lidhjen tone.

Eshte e lehte te te flas per te, por para se te perpiqem te ringjall gjithe c'kemi ndjere te lutem te kesh durimin te lexosh deri ne fund kete leter.

Po e nis me ditet para takimit tone te pare. Pikerisht para prezantimit tone.

Isha vetem, duke reflektuar ngadale me vete sic me ndodh zakonisht. Te kam dhene idene se kam deshire te kaloj cdo cast me nje dashuri te re, me joshese, me te zgjuar, me te vecante se kurre. Te kam treguar se kisha vendosur te kerkoja nje te tille. Nuk te kam treguar se, (dhe te betohem qe eshte e vertete) dashuria qe do te gjeja ishe ti. Vendosa te dilja dhe si zakonisht kur nje vajze kalon vetem ne rruge dhe nuk ka nje qellim te paracaktuar ajo ecen duke u perpjekur te jete ne qender te vemendjes dhe e fshehur njekohesisht. Absurde doemos.

Fare pak minuta pas daljes takova Anisen, turtullin e pandreqshem qe di gjithcka sado te rendomte qe ndodh ne qytet. Ajo me tregoi per grupin e ri te cunave qe ishte krijuar. Kur permendi emrin tend, timbri i zerit i ndryshoi. Me beri kurioze. E pyeta kush ishe. Me belbezoi dicka neper dhembe per orgjinen tende, per familjen tende qe une duhet ta njihja por qe cuditerisht me ngjante e larget. Tufa e vajzave qe na u mblodh rrotull sa hap e mbyll syte me inatin e zakonshem per cdo grup shoqerie djemsh me perforcoi mendimin se duhej te te njihja patjeter. Leard Hidri- mendova. Emer kurioz.

Ajo qe vijoi me pas me afrimet dhe largimet e befta te grupeve me siguroi qe te kisha rene ne sy. Njohja jone, nga me te natyrshmet, s'te linte te mendoje aspak per te ardhem aq ndryshuese. A te kujtohen castet qe kalonim perballe njeri-tjetrit, larg e larg. Te mrekullueshme.Ngacmoheshim dhe e harronim kuptimin e asaj qe kishim thene sapo i nxirrnim fjalite nga goja. Takimi yne i pare, nje pervecim i mundimshem nga turma. Nje terheqje ordinere qe na la me te cuditur e me kurioze se me pare. U takuam ne nje stol, nen nje hije peme pas se ciles ti ishe fshehur dhe u shkepute pa u vene re. U takuam larg syve kureshtare te llafazaneve te bezdishem gjithnje ne vrojtim. Nuk u trembem aspak nga kalimtaret ironike me veshtrime zhbiruese. Nuk besoj se ty te kujtohet ende dicka nga ato qe thame ato caste. Fundja as mua nuk me kujtohet. Tensioni qe ndienim i tejkalonte fuqite regjistruese te trurit. Sidoqofte ajo bisede pati brenda nje propozim dhe nje pohim ose gjysem mohim. Nuk pati pranim. Terheqja kishte filluar te vepronte por une ende sot nuk arrij ta kuptoj pse ishim aq perbuzes e aq te permbajtur. Si s'na rendej ajo ironia makabre, ai afrim fallco. Folem shume ate dite. Si te perpiqeshim me fjale te fshihnim dicka. Dicka qe na trembte. Aq shume trembeshim sa mosperfilles e shtyme takimin e dyte plot dy jave. Thua se na nevojitej koha per t'u bindur, per te vendosur.

Une rrija me shoqet dhe te shaja ty. Ti rrije me shoket dhe ironizoje per mua. Une merrja vesh c'thoshe ti e behesha xheloze e einatceshe. Ti degjoje c'thosha une e beheshe zemerak. Nisje te kujtoje ate qe ti quaje perbuzjen time ne takim dhe mallkoje veten qe kishe rene ne ate gracke. Pije cigare e me kaloje prane rreshqitazi duke fershellyer neper dhembe. Une qeshja mendueshem dhe ktheja koken menjane. Ishte dicka e re. E paprovuar dhe s'besoja se qe dashuri. Nuk mund te qe dashuri ky limit midis deshires per te qene afer dhe largesise.

Takimi i dyte me erdhi i papritur (ndonese i paramenduar). Nje shetitje kalimtare per te blere dicka qe nga tensioni i takimit e harrova fare. Ishte pragmbremje. S'e besoja se do me flisje.Ti me ndoqe pas. Me prite dhe teksa nxitoja te kthehesha, te fshihesha, te largohesha ti me fole.

Me fole ne emer. Fole butesisht si te kishe frike se me trembje. Po nuk me trembe nuk me trembe aspak. Nuk e prisja te me flisje ne emer.

Ti peshperite "Nedi! Nedina...Prit!". Dhe une frenova. Pa me levizur as qerpiku. E dritheruar. Kisha pranuar te te kisha prane. Pa frike. Te doja afer.

E di qe s'do te mundem te ta pershkruaj plotesisht ate qe ndjeva. Me pate thirrur ne emer. Mua...

Ktheva koken pas. Nuk kishte njerez. Ti u afrove. Me vure duart mbi supe butesisht dhe peshperite "ti me pelqen". Ate cast te urreva. Vetja m'u duk e marre. Pse s'ikja ? Pse qendroja akoma ? Perse? Ti perkule koken. Une mbylla syte. Kete te pakten e dija. Duhet te mbyllja syte. Isha nje bust pa ndjenja ne ate moment. Pa shpirt. Buzet e tua te zjarrta (a mund te jene te zjarrta buzet ?!- mendova) u hapen lehtesisht dhe kerkuan te miat. Mendimi i pare, i vetem, fluturak i castit ishte se ishe "profesionist". Ndaj pata akoma me pak frike. Ti vazhdove te me puthesh. Une hapa syte dhe hyra ne rol. Fillova te ndiej ne goje shijen e re. Shijen tende ?! Puthjen e pare. S'ishte e zjarrte ishte e perveluar. E perveluar dhe freskuese vetem sa keq. Sa keq qe s'ishte princi i kalter por nje prej donzhuaneve te rinj te qytetit qe ma jepte. Apo ndoshta qe me mire keshtu ?! Duart e mia u ngriten ngadale dhe kapen supet e tua. Te doja prane. Me prane se c'te kisha pasur. Me prane se c'te kisha.

Koha. Armiku i mallkuar, me i ligu per te dashuruarit punonte kunder nesh. (Si zakonisht). Une duhet te ikja. Te te lija aty. Po si ? U shkeputa prej teje me shpresen se kjo shkeputje do te zgjaste fare pak. Dhe mora me vete zjarrin e puthjeve dhe shiun e llogjikes. Ti mund te mbaje suksesin iluzor te fitores se lehte.

Nuk e di si fjete ate nate. Une s'munda. Ajo shije qe me la puthja jote me mbajti zgjuar. E vecante, as e embel, as e hidhu, as e kripur as e thate. E paharrueshme. E papercaktueshme. Vetem te nesermen fillova te mendoja realisht per nje lidhje me ty. Bera mire. Nuk ishe kalama as plak i thinjur me mustaqe. Kishe pesuar patjeter zhgenjimin e pare ne dashuri dhe tanie kishe filluar te ngacmoje rendshem. Megjithate nuk e kishe arritur fazen kur mund te kaloje duarsh dhjetera vajza pa te ngelur ne duar as pluhuri i argjente i fluturave te nates. Ndiqje ende xixellonja. Nese do te dija te luaja mund te te fitoja. Por, a ja vlente ?

U interesova per vajzen qe kishe ngacmuar heren e pare. Me treguan nje vajze vetem dy vjet me te vogel se ty qe te pati refuzuar. Kjo me mjaftoi. Zakonisht djemte qe i ka "denuar" fati heren e pare sikur dine te zgjedhin me mire. Dine te kapercejne meskinitetin. Ti ishe i tille. Nese ajo vajze, bjonde e lezetshme pak e hequr ne fytyre te te kishte pranuar atehere nuk do te kisha patur asnje shans. Ne rastin me te mire ti do ta kaloje jeten mes dy-tre zjarresh fikse. Asaj -tjetres- se tretes. ....

S'do te mundje dhe as do te doje te shkeputeshe nga asnjera prej tyre. Do t'i doje (ndoshta jo njelloj). Do t'u premtoje te njejtat gjera. Dhe ato do urreheshin. DO urreheshin njelloj per te te fituar ty.

Nisa te te dua. Nese mund te quhet dashuri ajo ndjenje e tmerrshme zoterimi ndaj teje. te kerkoja me sy kudo, kurdohere. Te posedoja me shpirt. Ishe imi si nje liber as nje send cfaredo qe me perkiste. Nuk mund t'ja falja askujt. Prona. Tmerri i cdo pronari kur mungon garancia e pronesise. Garancia e mallit.

Kus do te ma jepte mua nje garanci per ty?

Ti interesoheshe ne shoqerine time per te ditur nese e kisha seriozisht duke u perpjekur te thoshe se per ty kjo qe nje lidhje qe s'vlente, qe s'kishte kuptim sepse (kulmi i mashtrimit) te isha qepur une. Une fusja fitila tek shoket e tu dhe konkludoja qe ishe i marre, qe te kishte rene ne koke aq keq per mua sa...Dhe sigurisht thoja qe s'me interesonte interesimi yt. Se me linte indiferente por nuk mund t'i rezistoja admirimit.

C'marrezi qe beme.

Edhe ato pak caste qe kaluam duke u pare nga larg i shnderruam ne aventura. I beme filma. Qielli e toka ishin puqur e yjet kishin shtruar rrugen qe te mos vrisnim kembet teksa i benim lojra njeri-tjetrit. Filluam keshtu, dale ngadale te largonim prej vetes ndjenjen e vertete. E mbytem ate aq ngadale sa na vidq ne duar, anemike, e perplasur muresh te akullta heshtjesh pa kthim.

Une te urreja kur mesoja qe ti perktheje cdo levizje timen si nje sinjal. Ti me urreje kur une tregoja per fershellimat e tua qe "me ngrinin nervat". Dhjetera caste te lumtura vetmie kur secili pat ngritur nje pjedestal per tjetrin ne dhomat e erresuara me kast per t'u dhene dritehijeve mundesine te na sillnin pernjimendjen e tjetrit shkaterroheshin nga qindra caste fallsiteti ne shoqeri. Beteja qe na linin gjithnje me te plagosur, me te lenduar. Me te pashprese.

Erdhi vera. Me vapen perveluese qe cliron trupat por mjegullon akoma me teper mendjet. Ne donim t'i benim nje prove ndjenjes sone duke u larguar nga njeri-tjetri. Te frikesuar ne palce se mos shoqeria kuptonte qe duheshim. Iluzionet duheshin ruajtur.

Une vendosa te iki. Ti gjithashtu. Por rastesia fatndjellese na coi te dyve ne te njejtin vend. Nje qytet ku njihnim pak vete. Atje do te mund te benim c'te donim. Pa u shtire. Mund te duheshim, te putheshim, te dilnim buze detit. Frika (nuk di nga na erdhi kjo frike zhgenjimi) na mbajti larg. Dhe ndenjem me koke menjane si dy te huaj.

Qyteti qe i madh. Aq i madh sa ti s'kishte djem capkene e me te rrahur me vaje e uthull se vetja qe t'u trembeshe. As vajza naive qe une te behesha xheloze. Rritja e qytetit e kishte zhdukur ndryshimin e moshave tek ciftet. Njerezit mendonin cuditerisht per vete. Gje qe do te thoshte se shoqerite ishin te kufizuara ne te njejtin mjedis. Vajzat ishin te lirshme ne te folur, te parezervuara. Djemte kishin gjetur shoqet e duhura dhe s'u nevojitej ndihma e te rriturve. Capkenlleqet ngeleshin brenda shoqerise dhe s'kishte asnjehere probleme te impozuara. Une dhe ti mbetem vetem. I pyeta moshataret c'te beja me ty. Nuk dinin te me jepnin zgjidhje. U kerkova ndihme shokeve te tyre - me pane te cuditur. Keshilla e vetme ishte te isha spontane dhe te vija vete te te kerkoja. E pamundur.

C'te beja ? Te doja. Isha rritur ne ndjenja. Isha bere me e drejte, me e mire, ndoshta me e bukur (te pakten ne shpirt). I harrova oret plot trillime qe kaluam. E harrova teatrin qe kisha te perbashket me ty. E harrova pse kisha ikur, dhimbjet e veteshkaktuara, fyerjet e perceptuara. Vendosa te te flas. Te kerkoj pergjigje.

Por ah sa vone. Ti s'ishe me aty. Kishe ikur. Ishe helmuar nga vetmia ne qytetin e madh. Nga perbuzja ime ca me keq.Nuk me beri pershtypje qe ngela vetem ne fakt. Ishe bere pjese e qenies sime. Pjese e pandare e mendimeve te mia. E ndieja mundimin qe do te te duhej te provoje per te me harruar. Dhe pavaresisht nga dhimbja vendosa te te ndihmoja. Te mos kthehesha me ne qytetin tone. Ne ate qytet ku njerezit kishin qene aq te mire, aq joshes, aq te dashur...nga larg. Ti je i vetmi qe e kupton pse them nga larg. Sepse e ke provuar. Sepse e di qe nga afer edhe djalli do te kishte pamje me te bukur, do ishte me i mire se ata njerez.

Ndenja larg dy vjet. E pata te veshtire te te harroj. Ndaj edhe u ktheva. Dhe loja rifilloi. U perpoqa t'i shpjegoj shoqerise se tanime isha rritur. Se s'doja te dija.

Sa bindese isha...Ditet e para pas kthimit u perpoqa ta kufizoj ne minimum daljen. Te mos perplasem me ty. Njerezit qe vinin te me takonin si lume m'a lehtesuan detyren. Keshtu per fatin tone te keq s'mundem te shiheshim pervecse pas nje jave dhe edhe atehere nga larg. Kisha frike se me kishe harruar vertet. E ri-trembur nga ajo qe mund te ndodhte po te te kisha prane ndryshova teresisht. Qe te mund te te harroja edhe une fillova te behem osperfillese. S'me bente pershtypje ambjenti per sa kohe qe isha ne qender te vemendjes. Per sa kohe qe nuk mendoja per ty dhe nuk me mungoje. Per sa kohe qe isha larg syve te tu. Nuk e kuptoja sa te lendoja. Nuk e kuptoja se te vriste braktisja ime. Isha bere e respektuar. Isha e ndershme, e pjekur ne mendime (ah sikur ta dinin sa e papjekur isha ne dashuri). Kisha nisur te shnderrohesha. Besova per nje cast se vetem nje dashuri e re mund te me sillte e mbante ne forme. Vrapova cdo cast pas terheqjeve kalimtare te pavlera.

Me treguan se edhe ti ishe bere nje donzhuan i vertete. Nuk mund te besoja se me doje akoma e jam e sigurte qe ti asqe e dije sesa te doja. Gjithcka me shtyu te kuptoj ndodhi kur une vendosa (sigurisht pas kerkesave kembengulese dhe te perseritura te fisit) te martohem. Nuk kisha gjetur dashurine por ne fund te fundit do te gjeja bashkeshortin. Shoku yt me i mire (dhe te lutem te mos ta marresh per fyerje kur te them qe ke ditur t'i zgjedhesh miqte) m'u afrua.

E di qe do ta grisesh kete leter por te pakten me jep edhe pak sekonda lexim. Vazhdo edhe fare pak. Te lutem.

Pra Denisi me propozoi te martohemi. Ishte njeriu me i pershtatshem qe mund te gjeja. Kuptohet per rolin e burrit te shtrenjte e babazhan por kurrsesi jo te dashurise se barabarte te shokut te jetes. Nuk kisha ndoshta dashuri per te dhene. Ato therrime qe me ndodheshin doja t'i ruaja per lirine time. Per te mbytur kujtimin tend.

Sapo te treguan per Denisin ti gjete shtysen per t'u zene me Denisin. Sic me thote nuk i ke folur asnje gjysem fjale qe ate dite. Nuk e di c'te shtyu, nese e bere me qellim apo krejt pa vetedije por une kuptova se ti me doje. Ende. E kam vendosur tanime. Dua te flas te pakten nje here me ty. Edhe nese ti s'me degjon. Edhe nese ti nuk me do. Une do te te pres. Deri ne fund. Kurdoqofte fundi.

E di qe muret qe kemi ngritur s'mund te shemben me nje te tundur qerpikesh, as me kete leter. Por une s'kam mjet tjeter ndaj provoj edhe keshtu.

TE DUA! Te desha qe castin e pare kur degjova emrin tend. Qe heren e pare kur te pashe. Por isha teper e marre per te folur, teper e trembur per ta pranuar. Sot besoj se e kam forcen qe me duhet. Te lutem falme. S'dua t'ja di me per asgje. Per askend. Kam patur frike nga deshirat e pakontrolluara te zemres por tani s'dua tj'a di.

Eja te lutem I DASHUR. Lejome te perdor ate fjale qe kam dashur te perdor gjithnje. Ate fjale qe nuk ma nxinte goja.

EJA. Te pres e lodhur nga jeta mirazh, nga genjeshtrat, nga enderrat gjysem te vdekura te dritehijeve. Vetem shpresa per ty rron akoma. Besimi se TI je jeta ime.

/Nedina

*************

ІІ

I dashur te faleminderit!

Engjelli im i shtrenjte.

Te prisja (te shpresoja) por supriza jote i kaloi kufijte e imagjinates.

Ishte me teper se c'meritoja.

As nese qielli e toka te ishin puqur e yjet te kishin zbritur te me perqafonin s'do ndihesha me e lumtur se kaq.

Duhemi dhe shpresoj se ndrydhja e ketyre viteve nuk na ndalon, nuk na ka lene shenje.

Nuk e di si e more guximin te me flisje. Ku e gjete fuqine te perplasesh grushtin ne dere dhe te me thuash.

" PO! Te dua edhe une!"

As lumenj as liqene s'krahasohen me lotet e gezimit qe na rrodhen faqeve. Te rrembyeshem sikur zbrisnin nga maja Himalajes.

Te betohem i dashur edhe sikur bota te permbyset nuk do te dua t'ja di. Te kam ty.

Ty - shokun e jetes.

Te puth!

Te puth f o r t ! (Sic do te te puth neser dhe gjithe jeten qe na pret).

/Jotja N

--------------------------------------------------------

Ja pra dhe nje tregim tjeter qe i shpetoi palexueshmerise se shkaktuar nga shperberja e bojes se stilolapsit mbi flete fletoresh te zverdhura nga koha.

Ideja e tregimit ne forme letrash eshte e njohur besoj per ata qe pelqejne letersine. ;)

Nese gjeni gabime te pafalshme drejteshkrimi keto shkaktohen ngaqe edhe kete radhe perfitoj nga nje mbledhje pabukse per te nisur nje postim me e-mail.

Dikur rrefeja- Flakehedhese (maj 1994)

Esmere, pakez e kolme, me nje levizje perbuzese supesh kaloi prane grupit te djemve. Nuk u trembej, i njihte, u fliste. Tani ama s'qe ne gjendje te mendonte per ata qe i kalonin prane. Po te themi te verteten s'qe ne gjendje te mendonte aspak ne ato caste. Densiteti i ndjenjave qe perjetonte e kishte hedhur pertej jetes se zakonshme. Elvisi i fershelleu prane veshit, ajo buzeqeshi e pavemendshme dhe vazhdoi rrugen. Nga i vinte ky hutim ? Ishte e pamundur ta percaktoje. Ajo e dinte qe te duash s'eshte krim. E dinte se dashuria ka gjithmone pak miq te sigurte por shume armiq te fshehur. Piron e njihte prej vetem dy javesh por, qe heren e pare qe shoket e kishin prezantuar i kishte bere pershtypje. Fytyra e tij nuk ishte aspak e vecante persa u perket tipareve por ishte cuditerisht pa asnje rrudhe. Nje ball i drejte qe te jepte besimin se kishe te beje me nje njeri pa probleme, qe s'lodhej kurre nga mendimet. Nderkohe zeri i tij te shtynte ta mendoje ndryshe. Nje ze melodioz e i ndryshueshem ne cdo fjale. Nje feminizem, sepse vetem i tille mund te percaktohej perpjekja per zoterimin dhe ndikimin psikologjik qe ai i bente bashkebiseduesit. Hunden e kishte normale, pa ate "difektin" e duhanpiresve qe si per refleks ne cdo frymemarrje perpiqen te zmadhonte flegrat. Syte s'kishin nevoje per asnje perforcim, mjaftonte t'i shihje njehere kalimthi dhe do te ndaloje per disa minuta duke i pare pa u ngopur.

Silva u ul tek stoli buze murit rethues te shkolles dhe u perpiq te shkeputej nga deshirat e zjarrta qe e pushtonin ne ate cast. Rishikonte buzet e tij te perveluara tek thoshin fjali qe ajo s'i kishte menduar kurre. Sigurisht fjalite nuk mund te permblidhesin ne "te dua" sepse pavarezisht nga feminizmi i zerit ai s'mund ta ulte veten e te pranonte dobesite e tij. Teresia e fjaleve ishte nje formule shume e gjate me efekt magjik e te perkryer. Ndikimi i fjaleve mbi Silven ishte i perkryer e fshihte nje terhqeje te dyaneshme ndoshta fatale. Por (gjithmone nje por-) a mund ta besonte Silva gjithe kete ? Sa vajza si ajo ishin genjyer ne te njejten menyre pa mundur ta rrimarin me veten. vete shoket e saj me te ngushte me sa vajza ishin tallur deri tani. Sa here, me vetkenaqesine e momentint ata kishin pohuar se kishin gjetur nje raport serioz te cilin e kishin hedhur poshte vetem dy minuta me pas per joshjen e dy kembeve te bollshme qe nuk tregonin asgje per personalitetin e zonjes se tyre. Ishte rritur me deshiren per t'i kenaqur njerezit. Kendonte, zbaviste, sillej me xhentilese por ndiente gjithmone qe nje genjeshter e madhe e rrethonte.

Sa here asaj i pelqente dikush (qofte ne shikimin e pare apo me pas) sa here ajo krijonte nje mendim te mire per dike (qofte vajze apo djale) menjehere per personin dilnin fjale. Personi cilesohej i "lig" qe fshihte nje "mister" keqsjelles per Silven,: Mikesha shoqeria e se ciles qe i kishte pelqyer cilesohej "nje shtrige", "karieriste qe s'donte t'ja dinte per asgje", "prepotente", djali qe e terhiqte behej " mosperfilles" dhe "aspak xhentil". Dhe Silva zhgenjehej e nuk i besonte vetes. Kete radhe i duhej te ishte shume e sigurte. E sigurte se mendimi qe do te krijonte per Piron do te ishte i vertete, me baza. Po si mund ta bente kete ?

********************************************

Ishte mengjes. Silva lau fytyren e joshur nga uji qe gjithnje kishte zotesine ta qetesonte. U vesh me pantallonat kadife, atletet me vija bardhe e zi, kanatjeren e kalter. Ndaloi te lyhej pak para pasqyres. E beri me parandjenjen se sot Piroja s'do te vinte. Po edhe sikur te vinte ajo s'do te mund ta takonte. I ndodhte gjithnje keshtu, sa here behej gati per dicka dickaja nuk ndodhte. Ishte si nje aksiome ku qe ngjarjet te ndodhin ato nuk duhen pritur. Dikur pati lexuar ne gazete nje togligjesh fataliste "Bari i mbjelle ne nje kopesht nuk mbin nderkohe qe bari qe mbin nga farat e rena rastesisht anes rruges mbin i forte dhe i fuqishem" "menyra me e mire e te berit shaka eshte te thuash te verteten", "nje pyll nuk digjet nese i ve zjarrin vete por behet shkrumb nga cigarja e hedhur nga nje dritare makine", "mos u trembni nga perfeksioni, ju s'do ta arrini kurre ate". Keto citate me paradokset e tyre kishin qene shume interesante per nje 12 vjecare por tani ishin thjesht nje mjet qe i kishin mesuar te mos bente dy here te njejtin gabim. Kishte dashur te llogariste nje numer pyetjesh qe t'ja drejtonte Piros. Dinte se do ta kishte te pamundur. Vendosi te sillej si t'i vinte me per mbare. Ne pafundesine e rasteve per te pyetur qe e prisnin ajo s'do te eleminonte asnjerin. Ne fund te fundit sa me shume perpiqesh t'i shmangesh te keqes aq me afer e ke ate.

I vinte keq qe ne qytet nuk kishte as kisha e as prifterinj katolike. Neper filma kishat dhe sidomos prifterinjte i ishin dukur te larget. Rrefimi i mekateve i ishte dukur i pakuptimte. Tani do ta donte. Ndihej e zhgenjyer nga ata qe e rethonin. Vetem nje prifti qe s'ka te drejten t'i tregoje askujt per ate qe meson gjate rrefimit do te mund t'i besonte mendimet me te fshehta. Deshirat me te marra.

U kthye me profil perpara pasqyres. E pa veten ne sy dhe kerkoi brenda vetes dicka te bukur. I duhej te ndryshonte hijen e pavemendshme qe reflektonin syte e saj. Floket ngjyre geshtenje me ondet e lehta ngaqe qene prere shkurt i jepnin tipare djaloshare. Po te vereje buzen e plote e gjysem te hapur si te ishte gati te fliste dhe syte qe ishin si te trukuar vetvetiu me ate hijen e erret poshte qepallave do te mahniteshe. Pasi e pa dhe njehere veten nga lart-poshte u ndie mire. Ishte vajze me tere kuptimin e fjales. U nis pa frike. Ishte zonja e se panjohures dhe e kishte vete ne dore fatin. Nuk do te priste me. Nese me pare ngacmitaret e kishin lene te patronditur, te akullt te pandjenje, Piroja kishte ditur t'i vinte flaken, t'ja zbehte dyshimet, t'a kthente ne dicka qe nese nuk kenaqej do te t'i vinte zjarrin gjithckaje i dilte perpara. Ne flakehedhese.

Dikur rrefeja: ...Nje cift drejt vetes ('92-'94)

-Liri Demokraci, Liri Demokraci! E duam Shqiperine si gjithe Evropa.

Thirrjet e popullit te mbledhur ne nje miting (tubim sic kishin filluar ta quanin tanime) te Partise Demokratike u terhoqen vemendjen. E harruan per nje cast ku ishin e me ke dhe si dy intelektuale te pakenaqur filluan te shfryjne pakenaqesi e t'i permbanin mendimet njekohesisht.

- Ah kjo Evropa, na u be si burri i nenes- i tha me ze te ulet Milazimi Shqipes.

- Le te shpresojme se ajo do te na ndihmoje aq me teper qe kooperimi sikur eshte sjelle ne binaret e duhur tashme.

Karakteri theres i Milazimit nuk mund te rrinte pa u shfaqur ne asnje situate dhe as e fejuara perkrahu nuk kish mundur t'ja hiqte kete "zakon te keq" ndaj qe e detyruar te degjonte cinizmin e tij qe rridhte si uji nentokesor midis fjaleve plot llogjike qe ai shprehte.

- Perpiqem me gjithe shpirt ta kuptoj mendimin tuaj por me gjithe ndihmat e dertashme gjendja asht' e rende. Merr kahun ekonomik. Vertet rrogat jan' rrit por ne tregun privat jan' rrit dhe cmimet. Pa le pastaj po te rendisim tere te keqiat qe po zene shpirterat gjithcka behet e zeze e pashprese. Ky komb eshte pesimist e me plot te drejte.

- Ke te drejte per shume gjera. Megjithate nje komb i pashprese nuk mund te ekzistoje. Nuk besoj se shpresa eshte e humbur perfare. Mendo ne qe duhemi, sikur te mos ta shtynim cdo dite me shpresen e takimit do te na dukej jeta bosh. E njejta gje do te ishte e vertete edhe per kombet vecse ne nje kendveshtrim te ndryshem.

- Eh ndoshta. Por me mire le ta leme kete bisede moj ekonomistja ime qe per nje V do ishe bere filozofe. Pastaj ne diskutime te tilla eshte e kote te perpiqemi te arrijme ne te njejtin mendim.

- Mire po per cfare te flasim atehere- pyeti ajo.

- Pse te mos flasim per ndihmat humanitare nga vendet eperendimore meqe ti si punonjese e ministrise je e mireinformuar per to.

-C'mund te te them pervecse qe shperndarja vnohet, qe ka vjedhje te vazhdueshme dhe ne vend qe populli te ngelet i kenaqur ai ankohet gjithmone e me shume.

- E ministria c'ben?

- C'mund te bejme ne. S'kemi lene gur pa levizur qe te merrnim dicka nga jashte, qe te zgjidhnim nevojat imediate. Tanime shperndarja u mbetet ne dore rretheve si dhe organizatave te kryqit te kuq ne cdo qytet.

- Ah po kjo e ben fare te qarte se pse ndodh keshtu. Perderisa pergjegjesia eshte neper rrethe personat qe e kane ne dore perpiqen te plotesojne kerkesat e rrethit te tyre shoqeror.

-Jo, jo. Eshte shume me e nderlikuar se kjo. Te pakenaqur jane te tere. Ata qe kane ne dore shperndarjen jane te pakenaqur sepse nuk perballojne dot tensionin midis egoisteve rreth vetes qe u thone "zhgrap se rasti nuk te vjen perseri" dhe ndergjegjes qe s'i lejon te perfitojne, ne rastin me te keq ndiqen nga fjalet e njerezve kur plotesojne deshirat e miqve. Ata qe u jepen ndihma (ose i marrin vete) jane te pakenaqur sepse ose marrin pak ose ato qe marrin jane me te pavlefshme apo me te keqia se te te tjereve.Ata qe s'marrin jane ose te pakenaqur qe s'morren dicka ose te pakenaqur me ndarjet (se per vete nuk kishin nevoje) e papergjegjshme. Keta te fundit jane te pakenaqur me hapjet e pakove, me kontollimin e tyre me ndarjen ne pjeseza me te vogla te atyre gjerave qe edhe ne pako ishin fare te paperfillshme si ndihme. Gjithe keto komplikime me bejne te mendoj se do te kish qene me mire sikur ndihmat te mos kishin ardhur fare. Vazhdojme te shetisim tani. Dua ta largoj kete turbullire mendimesh nga truri.

- Po Etleva u kthye ?

- Jo ende. Ministri i jashtem pasi mbaroi vizitat zyrtare ne Itali e Gjermani vendosi te vazhdoje udhetimin per ne France. Kismet mbase vjen javen tjeter.

- Besoj se je duke vrare mendjen c'dhurate do te te sjelle per dasem.

- Etleva di te zgjedhi. S'kam asnje dyshim qe do te na sjell dicka funksionale e te bukur. Pastaj ne i kemi zgjidhur gjithe planifikimet per dasem keshtu qe Etleves i takon te sjelle dicka qe te ngelet vetem per ne te dy.

- I kemi prinderit te zotet prandaj jane ne vije te gjitha planet.

-Padyshim. Mire pra zemer kthehu ti andej une po vazhdoj drejt. Shihemi neser atehere.

- C'ne keshtu do ikesh pa te shoqeruar une ? Mos ja fut kot.

- Po i harrove bisedat qe beme per te qene "coppia moderna", po te isha duke vajtur ne shtepi nuk do te te kisha kthyer mbrapsht por jam duke shkuar tek Besa.

- Mire de mire si te duash ti. Te marr ne telefon pastaj.

Pasi e pa te zhdukej ne kthese Milazimi i u kthye e vazhdoi te ece me vetmine e mendimeve.

Bulevardi ndonese i gjere s'kishte vend per te gjithe njerezit qe shetisnin shkujdesshem kete buzembremje. Te rinjte qe gjithkujt tjeter do ti kujtonin ngjarje e pendime vetjake nuk i shkaktuan as levizjen me te vogel te qepallave Milazimit te fshehur pas pamjes se mashkullit te ngopur e te kenaqur me jeten qe e gjen kenaqesine e vetme te pashijuar deri ne fund tek nje cigare. Kur shetiste i vetem rruga me e mire dhe me e qete ishte ajo e bllokut. Kete radhe ama kembet nuk ju binden dhe e detyruan te ece anes bulevardit e te vazhdoje te ece deri kur arriti lanen per t'u ulur me pas tek njeri nga lokalet e sapondertuara ne afersi te tij. Zgjodhi lokalin e trete 8 i ishte bere zakon te shfrytezonte numrat e avantazhit). Edhe kur u ul mendja i rrinte tek Shqipja. Bashkeshortja e ardhshme. E panevojshme te mendonte per te kur sapo ishin ndare e megjithate ai po e mendonte. Ata kishin 4 vjet fejuar. Ishin fejuar nje vit pas mbarimit te studimeve te Shqipes e dy vjet pas atyre te Milazimit. Per ata qe nuk i njihnin dukej si martese e sajuar me mbleseri. Ishte ideja e pare qe krijonte gjithkush i shihte bashke. Por s'qe keshtu edhe nese Shqipja punonte ne ministrine e lidhjeve ekonomik me jashte si inspektore e drejtorise ekonomike nderkohe qe Milazimi punonte ne gazeten "Zeri i Rinise" ne sektorin e kultures. Si per shume te tjere edhe per ta kish qene rastesia, percaktuesja e fatit qe pat sjelle takimin.

Si per shume breza te tjere universitare ne mbarim te shkolles dhe pas mbrojtjes se diplomes organizohet nje mbremje. Shpeshhere , pikerisht ne kete mbremje mbruhen planet e ritakimit midis te sapodiplomuarve. Shqipja ishte nje tip shume i hedhur dhe teper e gatshme per te ndihmuar shoqerine. Ajo ishte shume e afte per organizim ndaj dhe i takoi asaj te caktonte daten apo te vendoste per hollesi te tjera. Shqipja qe ngritur dhe nder te tjera pat thene " nese deshironi qe mbremja e ritakimit te behet sa me e kendshme duhet te merrni me vete dike. Nese do te jeni martuar do te sillni burrin ose gruan, nese jeni fejuar te fejuarin ose te fejuaren, nese jeni dashuruar do te sillni te dashuren perndryshe nje shok apo shoqe te mire. Ndalohen kategorikisht prurja e motrave, vellezerve, kusherinjve etj qe mund te prishin kujtimin e takimit. Ne takim do te sjellim shume ushqim, pak mall, shume humor dhe ndonje anekdote te pangjare e te patreguar ende" pastaj pati shtuar thumbat e fundit "Meqe te qeshurat e kota nuk pranohen ju lutemi te dergoni paraprakisht materialin per miratim. Lejohet kontrolli i Biblotekes kombetare dhe librat qe nga shekulli i 12 e tehu. Ne mbremje nuk do te lejojme deklarata dashurie te shprehura me goje po as me shkrim. Kaq." per ta mbyllur me " Ju kujtojme se duhet te mbani shenim."

Duket si kushedi c'fjalim i stergjatur. ne fakt mes te qeshurave te pergjithshme ligjerata e saj s'ishte ndjere as e gjate as e merzitshme.

Pastaj ishin ndare " me lote ne sy, mall ne zemer e burimin e kujtimeve ne mendje" sic do te shprehej nje shkrimtar mesjetar por qe nuk i shkonte aspak shekullit te XX.

Pas 12 muajsh shoket kishin krijuar jeten e tyre duke harruar premtimet e ritakimit. Shqipja ama nuk kishte harruar. Nje muaj para dates se caktuar ne shtepite e shokeve dhe shoqeve ra telefoni. Ishte Shqipja (kush tjeter). Shumica u gezuan padyshim, te tjere ishin pak me te rezervuar. Ata qe ishin ne Tirane rregulluan sherbime rretheve per te njoftuar edhe ata qe nuk kapeshin me telefon. Shqipja dhe Iliri u moren me rregullimet e darkes. E vetmja gje qe mungonte ishin pijet. Per to do t'i ndihmonte Zamiri. Ai ishte gazetar por kishte dhe tiparin tjeter e njeriut te futur qe po t'i kerkoje mund te te rregullonte edhe dreqin. Fatkeqesisht nuk po e kapnin as ne telefon sepse ai i zyres nuk i punonte. As ne shtepi nuk gjendej sepse prinderit ishin per pushime ne Vlore nderkohe qe ai vete as qe mblidhej. U kishte ngelur sharra ne gozhde per punen e pijeve. Per me teper Iliri u nis 2-3 dite ne Itali. Shqipja s'po dinte c'te bente. Me ne fund nje dite krijoi (me shume veshtiresi) pak kohe te lire dhe u hodh tek zyra e redaksise se gazetes "Zeri i Rinise" ku punonte Zamiri. Ate nuk e gjeti ne zyre por ne vend te tij gjeti Milazimin.

Milazimit i kujtohet kaq qarte takimi sa riperseritja ne tru nuk i ndryshon as edhe nje presje ngjarjes reale.

Shqipja- Zamir Ballin desha pak.

Milazimi- S'ndodhet ketu. Eshte ne nje interviste.

Ajo- Do te vonohet shume ?

Ai- S'e di. Varet ke do te takoje ne ministrine e Lidhjeve ekonomike me jashte.

Ajo-Ah sa keq. Une punoj atje. Do ta kisha takur po ta dija.

Me falni t'ju pyes e rregulluat telefonin ?

Ai- Jo ende.

Ajo- At'here ju lutem jepjani kete leter Zamirit ne dore.

Shqipja kishte nisur te shkruaje me nxitimin qe e karakterizonte sa here kishte nje qellim ne mendje. Milazimi e shikonte me vemendje i terhqeur nga profili i saj i drejte ku s'mund te gjeje asnje difekt. Megjithese fytyra nuk rezatonte bukuri. Qe dicka tjeter qe dukej, nje shqetesim ndoshta, per Zamirin ?

Kur kujtimet arrijne ne kete cast Milazimi ndalon. Megjithese asnjehere nuk ja ka pranuar vetes faktin qe eshte ndjere xheloz per shokun, vete ndalesa instiktive tek ky moment e ve ne dyshime. Ndalesa shkeputet kur pyetja "Cfare eshte bukuria absolute" kristalizohet ne mendje.

Pasi Shqipja qe larguar Milazimi e kishte marre letren per ta vendosur mbi tavolinen e Zamirit. Dhe kishte ndaluar, ta lexonte. Fillimisht thjesht per kuriozitet, per te mesuar ndoshta kush ishte kjo vajze. Letra e shkruar me shkrimin e Shqipes kishte shume ngjashmeri me nje leter te sapo nxjerre nga shtypshkronja. Frazat ishin lakonike si ne nje njoftim te ATSH. Ne leter shkruhej shprehimisht keshtu " Zamir, ne dt 14 mbremja e takimit. Na duhen pije. Na ndihmo. Do te perpiqem te telefonoj neser. Shqipja".

Kur mbaroi se lexuari letren Milazimin e kerkoi kryredaktori. I duhej te pergatiste nje shkrim me rastin e 1 majit. Ju desh te largohej per te bere hulumtimet e nevojshme ose me sakte lokalizimin e ndonjerit prej atyre qe do te merrnin pjese ne parakalim. Intervistat me te rinjte qe merrnin pjese ne parakalim ishin gjithmone material i pershtashem per gazeten. Kur u kthye u ul menjehere tek makina e shkrimit per te hedhur intervisten ne leter dhe e harroi Shqipen. Te nesermen telefoni i tyre i zyres ishte regulluar. Zamiri si zakonisht ishte jashte zyres. Milazimi megjithese tip moskokecares ne pergjithesi nuk ndihej rehat. Ajo pusulla e lexuar dje i krijonte ne tru idene se vajza s'kishte marre ende pergjigje. Dhe u niz te "gjente" te pagjetshmin Zamir per ta cuar deri ne fund porosine e saj.

Zamiri ksihte vene re se sjellja dorazi e letres ishte nje nga te paktat detyra te kryera me deshire nga Milazimi. Timbri nervoz i zerit e pat shtyre te ngacmonte e pyeste me tej. Dhe konstatoi se tek Milazimi ndodhej nje pelqim i pazakonte per Shqipen. Zamiri dinte plot historira te Milazimit dhe dinte edhe qe ai kerkonte e gjente miresi tek vajzat per ti fshire ato nga defteri sapo terheqja e pare kishte kaluar. Ideja qe i lindi Zamirit eshte dicka per te cilen Milazimi tanime i ishte mirenjohes. Si i vetmi qe vuri re shkendijezen e interesit te destinuar per tu fikur pa ndezur asnje zjarr Zamiri vendosi te nderhyje. Pasi zgjidhi kerkesen e Shqipes per pijet e darkes (birre te zeze nga ajo qe prodhohej ralle por cilesisht nga fabrika e birres se kombinatit ushqimor) ai telefonoi Shqipen. I kerkoi te sillte me vete ndonje shoqe per ne mbremje sepse ai kish vendosur te sillte nje shok. Shqipja qeshi sepse Zamiri kish ngelur i pandryshuar nga ky vit i pare i punes, playboy i perhershem i viteve shkollore qe mbi gjithcka vinte deshirat e tij marrike per pak idil dhe kaq.

Mbremja ne fakt kaloi mire dhe Zamiri e ndjeu veten i lumtur ne rolin e sipermarre tere poza te kumbarit te nuses.Kjo kish qene njohja e tyre. E nisur rastesisht apo sic do ta quante Shqipja "Nga rastesia qe eshte mbreteresha me fatsjellese". Milazimit i pelqente te kthehej vazhdimisht ne ato kujtime njohjeje si per te kompensuar dicka te manget ne lidhjen e tyre. Ata do te martoheshin se shpejti. Por afrimi i dites as i ngrohte e as i ftohte ata tte dy. Milazimi s'dinte c'te mendonte. E ndiente veten te trishtuar ne shpirt por pa shkak per ta ndjere kete. Asgje s'i qe dukur me e veshtire ndonjehere sesa te perpiqej te ngushellonte veten kur qe e pamundur te diagnostikoje c'hall kishe. Me e keqja ishte qe ai nuk ja lejonte dot vetes mosdiagnozen. Si gazetar profesionist ai ishte mesuar te gjente e te trajtonte thelbin e problemeve ne menyre objektive. I duhej te perpiqj te shkepuste realitetin nga vetja per ta kuptuar ate.

Faktet ishin te qarta. Ai ishte ndryshe nga moshataret. I fejuar po pa kokecarrjet bezdisese te pergatitjes se dasmes (prinderit e tij e te Shqipes kishin mundesite te merrnin persiper shpenzimet pa u shqetesuar). Me nje nuse te bukur, te zgjuar dhe me pozite (pika e dobet apo kyci per cdo burre, gruaja), me nje kunate qe cdo jave shkonte jashte shtetit, me nje te ardhme pa probleme mund ta quante veten njeri me mjaft fat. Madje edhe shprehja "i lindur me kemishe" nuk do te qe teresisht e gabuar. Por nuk ndihej keshtu. Ai nuk arrinte ta kuptonte c'donte me teper nga jeta. Llogjikisht mund te mendonte se kishte arritur tek perfeksioni i mundshem me kushtet e dhena. Por kjo persosmeri trunore e llogjikes s'arrinte t'i jepte lumturine. Sepse lumturia s'krijohet nga llogjika por nga ajo qe shumica e njerezve e quajne fantazi ose me ironi "fantazi romantike" qe u takon vetem filmave te viteve 30 por qe s'duhet te kete te beje me mendjet e ftohta racionale qe karakterizon keta njerez.

Milazimi kishte rene viktime e gabimit qe bejne nganjehre te tere njerezit kur mendojne per lidhjet midis njerezish (edhe ne ciftet e martuara me dashuri nganjehere ze vend kjo llogjike). Lllogjika e peshimit te gjerave e llogaritjes se veprimeve. E paramendimit te shanseve te fitores para veprimeve. ne fakt nuk eshte keshtu. Lidhjet (dhe sidomos ato) bazohen ne nje romatizem qe vjen natyrshem. Nje pjese e idealizimit te marrdhenieve mund te bazohet vertet ne fantazi dhe imagjinate dhe pikerisht per kete t'i jape shije lidhjes.

Megjithate Milazimi nuk arrinte te kuptonte tamam se c'e mundonte. Ai ishte mesuar tanime ta kishte Shqipen prane cdo dite. E megjithate kjo nuk i jepte kenaqesine e pritur. Bisedat e tyre te zakonshme per jeten, familjen, politiken ishin bere bajate. Edhe Shqipja ndiente te njejten gje ndaj i kish kerkuar ta linte vetem teksa do te kthehej per tek Besa. Kishin te dy nevoje per te qene vetem. Pak vetmi konstruktive sepse ku mendimet e ndjenjat e teperta te mund te vlonin ngadale derisa te avullonin tepericat e te ngelej vetem ajo qe duhej. Derisa secili per vete te zbulonin c'u mungonte.

Milazimi nuk e kishte ndjere kurre nevojen te prantonte qe donte dike dhe pse fjalet "te dua" i kish marre ne goje mese nje here. Ai kish vepruar gjithmone ne menyren qe i qe dukur me e favorshmja. Edhe kur kishte pare Shqipen per here te pare kishte ndjere vetem nje deshire te pashpjegueshme per te ndihmuar nje vajze te bukur. Ajo qe kishte shtyre te vazhdonte kishte qene kembengulja e Zamirit qe si i njohur i Shqipes ishte i vetedijshem se nje njohje me Shqipen nuk mund te ngelej rrethanore, se nje perplasje shkarazi kishte te gjitha premisat per t'u kthyer ne adhurim, miqesi apo me tej. Ne saje te "mencurise" apo sensit te spikatur praktik te Zamirit, Milazimi kishte patur fatin te njihte dike jo vetem te kendshem, simpatik, te zgjuar por Shqipen qe u jepte ngjyrim me te thelle te gjitha epiteteve qe mund t'i viheshin.

Milazimi ndjeu qe turbullimi brenda vetes ishte kthjelluar. Shqipja nuk ishte thjesh e dashura apo e fejuara e tij, ishte Dashuria e tij.

Dikur i nxitur nga hartimet plot tragjizem e dhimbje te nje mikeshe te gjimnazit ai pat menduar se dashuria e vertete s'mund te lindte pervecse nga urrejta.Pa urrejtjen maksimale nuk mund te jetoje dashuria maksimale. E c'mund te urrente ai per te dashur Shqipen. Boten- E pse, ajo ishte si me pare e rremujshme, sfiduese. Diktaturen-e kishte urryer mjaft. Kishte vite qe punonte ne gazete dhe sherbimet e punes e kishin bindur se gabimet me te medha shkaktoheshin nga ajo shtrese njerezish qe gjithnje te pakenaqur qe nuk u jepej rasti te udhehiqnin te tjeret por qe shfrytezonin cdo rast per te bere si te donin me ate pak pushtet qe u binte ne hise.

Megjithate ai nuk e urrente dot regjimin- ishte veshtire t'u largohej parimeve qe i kishte mesuar qe i vogel.

Vendosi te urrente njerezit, sahanlepiresit, llafazanet- Te gjithe ata qe i shkaktonin ndot dhe neveri.

Per hir te Shqipes i duhej te urrente edhe dicka nga vetja. - Egoizmin e tij.

Ndoshta keshtu do te mund ta donte vertet Shqipen- jashtezakonisht shume, pa fund.

Mbaroi dopion e konjakut dhe u nis.

Kishte lindur vertet me kemishe. Pse jo.

*********************************************

Shqipja vazhdoi rrugen. Jo e qete. Me hapat trokellites mbi trotuar ajo ecte vendosmerisht por pa qellim. Ishte ndare ate cast nga i fejuari me nje preteks te kote. Donte te ishte vetem. As vete nuk e mori vesh tamam sesi kur cuditerisht u ndodh para pallatit te Beses - koleges se punes. U ngjit shkalleve. E c'mund te bente tjeter teksa ndodhej aty. Gjithsesi vizita nuk i jepte ndjenjen e detyrimit por nje kenaqesi. E dinte me siguri qe me Besen do te mund te fliste. Te qetesohej.

U medysh njecast sepse ndjeu se edhe pse Milazimi s'qe aty ajo po bente pikerisht ate qe i pat thene atij. "C'fuqi paska patur mbi mua" mendoi. Edhe te donte te bente dicka tjeter ajo nuk mundej sepse atehere do te kishte genjyer.

I vinte keq per veten nganjehere. Ai i plotesonte shume gjera por jo deshiren per t'ja shfaqur ne cdo cast dashurine. Ai kujdesej per te por nuk i jepte ledhatimet e "teperuara" ne "syte e botes". Nuk ja dha kurre ate shikimin "veteflijues" ne publik. Ate shikimin qe dallonte meshkujt moderne nga te qemotshmit, ate veshtrim qe tregonte "jam yti me endje". I vinte keq sepse kishte ndodhur nje dyzim brenda saj ku here i donte te gjitha keto shfaqje te jashteme dhe here te tjera i dukej e natyrshme sjellja e tij. Sikur ndjenjat e saj ishin ndryshuar ne kudhren 4-vjecare te marredhenies me te. I kishte ulur "pretendimet" .

Shkundi koken te largonte rene e ideve dhe i ra ziles. Besa picerroi syte si te mos ishte e sigurte kur e pa tek dera. Jo se nuk e priste por....

E uli ne kolltukun me pellush dhe u perpoq ta sillte ne humor. Besa dinte gjithmone te percillte gaz dhe kenaqesi. Besa e ftoi te vallezonin thua se do te benin prova teknike perpara dasmes qe Shqipes te mos i ngaterroheshin kembet. Sikur Shqipja te mos e kish njohur Besen me pare do te shihte tek ajo ne keto caste nje grua te re, cuditerisht te bukur dhe terheqese per shume meshkuj. Nuk do te shihte asnje nga tiparet e femres serioze ne kulm, te permbajtur e te duruar sic e kishte bere fati i saj i keq me nje procke te lige qe i ksh sjelle. Do shihte nje vajze moskokecarese, pa probleme, nje "ku rafsha mos u vrafsha".

Djali i Beses, nje djalosh paksa qesharak 8-vjecar kishte dale te luante me top nderkohe qe Besa po provonte nje ton te ri sysh. Toni ishte ngjyre hiri dhe i jepte nje hije mondane syve te saj. Shqipja e mbante mend Besen qe nga dita e pare e punes. Kishte trokitur me gjysem zemre ne deren e zyres. Friken e natyrshme te punes ishte perpjekur ta fshehe nen nje capkenllek te paaresyeshem qe serioziteti i Beses e kishte nxjerre jashte loje. Veshtrimi i Beses e kishte bere te heshtte me po aq vrull sa pak minuta me vone e pati bere te shperthente ne nje te qeshur tringelluese qe kishte hedhur bazat e nje miqesie te cilen si Besa ashtu dhe Shqipja do ta ruanin pergjithnje.

Mjegulla e seriozitetit qe Besa perdorte zakonisht ishte hapur per Shqipen dhe Besa kishte qene vetvetja. Ish -burri i saj, nje kacurrels bjond simpatik me te cilin e kishte prezantuar familja kishte qene fatkeqesisht krejt e kunderta e pamjes se tij. Nga i urte, punetor, i edukuar kishte dale nje vagabond e rrugac i padurueshem. Besa ishte ndare prej tij duke patur guximin te duroje presionet e vazhdueshme te familjes se saj, te familjes se tij, paturpesite e atyre qe i vardiseshin e shume te tjera qe i kishte harruar. Ja kishte dale mbane per tu rikthyer ne nje situate relativisht te lumtur. Kishte nje banese te mobiluar me se miri. Nje djale - qe dukej pak me i rritur se 8 vitet qe bart'te, por qe ish i dashur dhe biri i perkryer. Ai e kishte patur veshtire te takonte te atin ne fillim por tanime ishte mesuar. S'bente llafe asnjehere kur Besa e shoqeronte ne shtepine e gjysherve dhe pasi pervishte menget ai ndihmonte te dy pleqte qe tanime e donin me shume se te birin bukeshkale.

Shqipja qe cuditur fillimisht nga marrdhenia korrekte e Beses me ish- te shoqin. Nuk ishte sjellja e zakonshme e aq me pak sjellja shqiptare ne kete situate. megjithate Shqipja kish arritur te kuptonte disa nga aresyet e miresjelljes se Beses. Besa nuk e kishte mbajtur sekret faktin qe ajo e donte te shoqin. Ajo kishte qene e gatshme te prantonte shume gjera. Kishte qene e gatshme te prantonte tradhetine e tij gjate fejeses se tyre (ai e kishte pohuar vete incidentin). Ajo qe Besa nuk kishte pranuar kurre kishte qene qe i shoqi te vazhdonte te jetonte me te kur donte nje tjeter. Per me teper qe tjetra ishte gjithmone e gatshme, e pamartuar dhe pa impenjime te tjera. Per Besen kishte qene e panatyrshme te vazhdonte nje martese te tille. Nese i shoqi nuk qe martuar me ate tjetren sepse qene shtresa te ndryshme, te pakten Besa nuk kishte qendruar midis tyre. Nuk ishte bere pengese.

Genci (keshtu quhej burri i Beses) ishte takuar me Shqipen ne nje mbledhje ne ministri. Ne bisede e siper ai i kishte pohuar Shqipes pendim. Sipas tij Besa ishte e mrekullueshme, jashte te gjitha parashikimeve te tij dhe ai shpresonte qe te mund te vazhdonte te ishte mik i saji dhe te mund ta ndihmonte ndonjehere meqe si burre nuk kishte qene i denje. Shqipja nuk kishte ditur si ta kuptonte kete deklarate te Gencit. Nuk dinte si t'i merrte fjalet e tij.

Dhe ja. Sonte Shqipja gjendej perpara Beses. Perpiqej te gjente pergjigje per pyetjet e veta prane ketij labirinti me plot te njohura e te panjohura. Besa e uli ne pufken qe mbante para pasqyres se dhomes se gjumit dhe nisi ta trukonte. Kur mbaroi i propozoi te dilnin dyqaneve qe tanime ishin hapur deri vone. Duhej te zgjidhnin fustanin qe Besa do te vishte ne dasmen e Shqipes. Shqipja u skuq papritur. Kujtimi i dasmes se afert e beri te gjente fjalet: " Nuk di c'na mungon. Une dhe Milazimi po largohemi nga njeri-tjetri gjithmone e me shume. C'e duam vetepermbajtjen ndaj vetes. Te lutem me ndihmo".

" okej okej" - u perpoq te kapercente biseden Besa.

" sic duket nga rete parashikimi per motin sot thote se nje krize absolute besimi tek vetja po i afrohet ciftit tone. I vetmi shpetim gjendet ne barken e Neos"- Kur pa se as shakaja nuk pati efekt i tha: " Ju duheni dhe pike. Lidhjen dhe kufijte e saj duhet t'i vini vete". Pastaj i vuri perpara nje pjate me biskota te saponxjerra nga soba me korrent. Shipja pertypi biskoten si te perpiqej qe me zhurmen e mbllacitjes te shuante cdo zhurme, edhe ate te mendimeve. Zgjati doren rishtaz drejt taves por Besa e ndaloi duke i thene " Kujdes! Xhelozia dhe shqetesimi nuk zbuten me te ngrene". Pastaj e perqafoi duke i buzeqeshur me shikimin carmatoses te capkenes qe mbulon gabimet e shoqes se bankes.

Ishte errur pak kur Shqipja u largua nga Besa. Besa pat menduar me vete se ndoshta kishte ardhur dita qe Shqipja te vendoste brenda vetes se c'donte te bente me jeten e saj. Jane ato caste ku njeriu kerkon te rigjeje ne vete forcen per te vendosur perballimin e cdo situate fale forces se dashurise.

Ndoshta ndoshta gjithcka do te qe zgjidhur deri te nesermen kur ato do te ritakoheshin ne zyre. Telefonata mes tyre sigurisht qe do te sherbente si mjeti per te larguar fallsitetin e "miresjelljes" ndaj njeri-tjetrit per t'ja lene vendin shperthimit te furishem te ndjenjave te verteta qe ata i kishin fshehur.

----------------------------------------------------------------------

Ja dhe nje tjeter nga "aguridhet" tregime te mia.